W 1911 r. Warszawski Związek Stowarzyszeń Spożywczych zajmował na biura i dwa wydziały 4 pokoje, na magazyny 2 pokoje i sutereny w wynajętym lokalu przy ul. Smolnej 14. Zatrudniał zaś, oprócz dwóch dyrektorów, ogółem 12 pracowników. W 1926 roku, w roku śmierci R. Mielczarskiego, Związek oprócz centrali miał: 26 Oddziałów, 3 Ajentury Handlowe (w Łodzi włókienniczą, w Gdańsku i Londynie dla eksportu i importu) oraz Zakłady Przemysłowe w Kielcach.
Centrala i większość Oddziałów oraz Zakłady Przemysłowe mieściły się we własnych gmachach. Ogółem wartość bilansowa 20 nieruchomości Związku wynosiła 1.660.499 zł. Związek zatrudniał 371 pracowników.

Przed I wojną światową hurtownia WZSS konkurowała tylko z firmami prywatnymi, w latach 1920—1925 natomiast musiała również współzawodniczyć z dwiema innymi hurtowniami spółdzielni spożywców: Związkiem Robotniczych Stowarzyszeń Spółdzielczych w Warszawie i Hurtownią Spółek Spożywczych w Poznaniu, które miały ambicje ogólnopolskie.

We współzawodnictwie tych trzech hurtowni wygrała hurtownia WZSS dzięki przewidującej gospodarce R. Mielczarskiego, który przygotował Związek i spółdzielnie do przemian jakie nastąpiły w życiu gospodarczym Polski. W trudnych warunkach zebrał jeszcze rezerwy, dzięki którym mógł dokonać połączenia ze Związkiem Robotniczych Stowarzyszeń Spółdzielczych i ratować go od bankructwa. Hurtownia poznańska, ze względów ideologicznych, takiej pomocy nie chciała i w 1925 r. zlikwidowała się po cichu.

W 1930 r. dla wzmocnienia podstaw finansowych ruchu spółdzielczego władze Związku Spółdzielni spożywców RP zorganizowały Związkową Kasę Oszczędności, która przekształciła się w Bank Spółdzielczy "Społem". W 1935 r. do nazwy Związku dodano "Społem". Zarząd Związku tworzyli wówczas Marian Rapacki i Jan Żerkowski.

W dniu 14 czerwca 1936 r. na Zjeździe Delegatów "Społem" ZSS RP prezes Zarządu Marian Rapacki wygłosił referat na temat przebudowy stosunków społeczno–politycznych w Polsce, znany jako jego autorski "Program gospodarczy spółdzielni spożywców", zwany "programem Rapackiego". Było to ważne wydarzenie w życiu spółdzielczości spożywców. Rapacki krytykując ówczesne uwarunkowania polityczne i gospodarcze wypowiadał się za zmianą podstaw ustroju, polegającą na ewolucyjnym wprowadzaniu gospodarki planowanej, na realizacji reformy rolnej, na zapewnieniu wpływu państwa na funkcjonowanie przedsiębiorstw, na ewentualnym wywłaszczeniu za "odszkodowaniem w długoterminowych nisko oprocentowanych obligacjach" itd.

Postulował też działania przeciw kartelom, a za rozwojem przedsiębiorstw samorządowych oraz spółdzielczych i mieszanych. Optował za współpracą spółdzielni z instytucjami publicznymi. Krytykował ustrój, w którym "zaspokajanie potrzeb staje się środkiem, a zysk celem". Jego zdaniem zwiększenie produkcji miało powiększać pojemność rynku przez wzrost płac czy roboty publiczne.