Nie przypadkiem przy powstaniu Warszawskiego Związku Stowarzyszeń Spożywczych w 1911 r., za znak firmowy przyjęto grupę ludzi popychających kulę ziemską. Było to nawiązanie do wezwania z "Ody do młodości" Adama Mickiewicza:

"Dalej z posad bryło świata,
Nowymi cię pchniemy tory!"

W ciągu ponad 90 lat pojawiło się w szereg odmian tego znaku. Do dziś nie udało się ustalić z całą pewnością, kto był inicjatorem przyjęcia znaku i autorem jego pierwszej wersji.

Wybudowanie gmachu centrali Związku w Warszawie w 1913 r. rozpoczęło długą listę nowych inwestycji, w Warszawie i w innych miastach. Część budowano od nowa, część przerabiano i modernizowano. Posiadanie tych nieruchomości, oprócz wartości użytkowych, miało ogromne znaczenie dla sytuacji finansowej Związku. Mógł on w każdej chwili zaciągnąć pożyczki krajowe i zagraniczne, mające hipoteczne zabezpieczenie na własnościach.

Jeszcze przed odzyskaniem przez Polskę niepodległości R. Mielczarski zwołał nadzwyczajny zjazd w Warszawie w dniach 1—4 listopada 1918 r., z udziałem delegatów niezwiązkowych spółdzielni, podjął próbę zjednoczenia ruchu spółdzielczego pod hasłami wyraźnie antykapitalistycznej deklaracji ideowej. Zjazd ten miał również inne, przełomowe znaczenie w historii polskiej spółdzielczości spożywców:

Związek na pierwszym planie
postawił pracę w środowisku robotniczym.

W 1919 r. Warszawski Związek Stowarzyszeń Spożywczych zmienił nazwę na Związek Polskich Stowarzyszeń Spożywców. W tymże roku Związek uzyskał członkostwo w Międzynarodowym Związku Spółdzielczym.

W dniu 29 października 1920 r. Sejm RP uchwalił pierwszą ustawę o spółdzielniach, która określiła jedynie ramy i zasady działalności, respektując samodzielność i samorządność ruchu spółdzielczego. W owym roku Związek Polskich Stowarzyszeń Spożywców uruchomił w Kielcach fabrykę mydła – jako pierwszą, spółdzielczą fabrykę w Polsce.