Po śmierci ks. Piotra Wawrzyniaka w dniu 10 listopada 1910 r. polakożerczy "Posener Tageblatt" najtrafniej, choć mimo woli, określił jego zasługi, pisząc:
"Niemcy stracili w zmarłym najniebezpieczniejszego przeciwnika; unikał manifestacji, lecz czynami zaszkodził o wiele więcej, aniżeli ktokolwiek, gdyż był organizatorem najniebezpieczniejszego dla Niemców stanu średniego".

Ksiądz Stanisław Adamski, trzeci patron spółek

Spuściznę po zmarłym księdzu Piotrze Wawrzyniaku objął trzeci patron Związku Spółek Zarobkowych i Gospodarczych, ks. Stanisław Adamski (1875—1967), który od 1906 roku był członkiem Patronatu i wielokrotnie zastępował patrona w jego czynnościach. Został on wybrany jednomyślnie na patrona na nadzwyczajnym sejmiku w styczniu 1911 r.

Ks. Stanisław Adamski, podobnie jak jego poprzednicy – ks. A. Szamarzewski i ks. P. Wawrzyniak – pracę w spółdzielczości rozpoczął w jednej z lokalnych spółek, mianowicie w gnieźnieńskiej spółdzielni kredytowej "Kasa Ul". Jego działalność jako patrona wypadła już na ostatnie lata przedwojenne, później na okres I wojny światowej i powojenny. Jednak i przed 1914 r. widać było wielką aktywność organizacyjną i publicystyczną patrona. Za jego patronatu w 1913 roku w 212 spośród 287 wielkopolskich spółek pracowało 296 księży katolickich, często na stanowiskach prezesów.

Polski ruch spółdzielczy w zaborze pruskim w przededniu I wojny światowej skupiał: 204 banki ludowe, 17 banków ludowych na Śląsku, 22 spółki parcelacyjne, 60 spółek "Rolnik" i 10 różnych spółek. Tych 313 spółek posiadało ogółem: 159.704 członków, 29.704.000 marek kapitału udziałowego, 18.592.000 marek kapitału rezerwowego i 306.153.000 marek depozytów. Wszystko to stworzono własnymi siłami bez żadnej pomocy z zewnątrz i wbrew polityce rządu, nieprzyjaźnie odnoszącego się do każdej akcji, wzmacniającej polskie społeczeństwo.

Kontynuując dzieło ks. P. Wawrzyniaka, ks. S. Adamski nie ograniczał się do Związku Spółek Zarobkowych i Gospodarczych w Wielkopolsce i na Pomorzu. W 1914 r. został patronem nowo utworzonego Związku Spółek Śląskich w Bytomiu i w marcu tegoż roku przewodniczył pierwszemu sejmikowi śląskiemu.

Choć formalnie działalność Związku Spółek Zarobkowych i Gospodarczych ograniczona była tylko do Poznańskiego i Prus Zachodnich (Pomorza Gdańskiego, granice Prus były zresztą nieco szersze i obejmowały także pogranicze Pomorza Zachodniego i Powiśle na prawym brzegu dolnej Wisły), to jednak znaczenie centralnej organizacji wybiegało poza te prowincje. Nawet nie mogąc zrzeszać spółek polskich z innych części państwa, związek wywierał na nie wpływ, nieraz współdziałał przy ich tworzeniu, potem nieoficjalnie badał ich rachunkowość i pomagał przy współpracy z Bankiem Związku Spółek Zarobkowych.