Do Towarzystwa przystąpiło 185 członków, którzy wnieśli kapitał w wysokości 2073 rubli. Nowością w "Zgodzie" było istnienie kasy pożyczkowej dla członków, opartej na osobno przyjmowanych udziałach po 5 rubli i wkładach, od których płacono 5 proc., a od pożyczek pobierano 8 proc. Dochody tej kasy nieraz pokrywały deficyt sklepu towarzystwa. Do 1873 r. liczba członków Towarzystwa wzrosła do 249, a obroty sklepów osiągnęły prawie 27 000 rubli. W 1874 r. w sklepach zaczęły spadać obroty, liczba członków zmalała do 81, a fundusz udziałowy – do 642 rubli. Na domiar złego w 1876 r. konkurenci włamali się do jego siedziby, paląc akta i dokumenty, aby ostatecznie zniechęcić zarząd do dalszej działalności. Jednak Towarzystwo trwało dalej. Starania i praca osób nim kierujących w latach 1887—1905 zaczęły przynosić systematyczny wzrost liczby członków, do 798 osób w 1905 r. i funduszu udziałowego do 3351 rubli w 1904 r. Prezesem zarządu został Józef Mądrzejewski mający duży autorytet w mieście. Dzięki jego rozsądnym poczynaniom "Zgoda" przetrwała burzliwy okres rewolucji 1905 r. i lata I wojny światowej.

Towarzystwo Kooperatystów

W maju 1897 r. carski minister spraw wewnętrznych wydał cyrkularz do gubernatorów, upoważniający ich do zatwierdzania statutów stowarzyszeń spożywczych, o ile nie odstępowały od obowiązującej ustawy normalnej, z zastrzeżeniem, że rozporządzenie to nie dotyczy guberni Królestwa Polskiego, w których stowarzyszenia nadal mogły powstawać tylko za zezwoleniem ministra. Dopiero w 1904 r. zniesiono to ograniczenie dla Królestwa i odtąd pojawiła się możliwość szerszego rozpowszechnienia stowarzyszeń spożywczych.

Ogromne znaczenie dla rozwoju ruchu spółdzielczego w Polsce miało zorganizowanie w 1906 r. Towarzystwa Kooperatystów w Warszawie, które w pierwszych latach działalności spełniało funkcję ośrodka inspirującego i kierującego ruchem założycielskim stowarzyszeń spożywczych.

Towarzystwo Kooperatystów powstało na bazie Sekcji Kooperatywnej założonego w 1905 r. przez Edwarda Abramowskiego Związku Stowarzyszeń Samopomocy Społecznej. Początkowo było ono organizacją tajną i składało się niemal wyłącznie z działaczy warszawskich. Wśród założycieli, oprócz E. Abramowskiego, byli m.in.: Romuald Mielczarski i Stanisław Wojciechowski, których nazwiska są trwale związane z historią polskiej spółdzielczości.

Największym osiągnięciem Towarzystwa Kooperatystów w początkowym, konspiracyjnym okresie było zorganizowanie wydawania tygodnika "Społem" pod redakcją Stanisława Wojciechowskiego. Pierwszy numer ukazał się 6 października 1906 r. – na miesiąc przed legalizacją Towarzystwa. Pismo to – którego nazwę zaproponował Stefan Żeromski – blisko współpracujący z Towarzystwem Kooperatystów, spełniało rolę ideową, propagandową i instruktażową. Było źródłem wiadomości praktycznych, teoretycznych i naukowych dla kierowników i aktywistów w nowych, szybko rozwijających się stowarzyszeniach spożywczych.