Ukonstytuowanie się zarządu zjednoczenia nastąpiło dopiero w grudniu 1912 r., na drugim zjeździe delegatów stowarzyszeń spożywczych. Prezesem zjednoczenia wybrany został inż. Jędrzej Moraczewski, poseł do Rady Państwa. cieszący się dużym uznaniem wśród spółdzielców, jako wieloletni pracownik zarządów i rad nadzorczych kilku stowarzyszeń.

W grudniu 1913 r., na trzecim zjeździe delegatów stowarzyszeń, postanowiono założyć Informacyjne Biuro Handlowe dla stowarzyszeń spożywczych, a w ramach biura Związku – stworzyć Sekretariat Zjednoczenia i rozpocząć z dniem 1 stycznia 1914 r. wydawanie specjalnego pisma dla stowarzyszeń spożywczych pt. "Zjednoczenie". W ten sposób założone zostały podwaliny organizacji, mającej za zadanie łączyć pod względem ideowym i gospodarczym stowarzyszenia spożywcze w Galicji i przyczyniać się do zakładania nowych stowarzyszeń.

Zrzeszanie się konsumentów stawało się zjawiskiem powszechnym. Nie tylko robotnicy, ale również urzędnicy, profesorowie i nauczyciele łączyli się coraz częściej i liczniej dla wspólnych zakupów artykułów spożywczych.

Słabą stroną większości stowarzyszeń spożywczych były ich ramy zawodowe lub wyłączność wyznaniowo–polityczna.
Tamowało to naturalną ekspansję stowarzyszeń na inne zawody i warstwy społeczne.

Pierwsza wojna światowa zahamowała ich działalność i większość uległa likwidacji. Utrzymało się jedynie kilka silniejszych stowarzyszeń.

W czasach II Rzeczypospolitej

Po odzyskaniu niepodległości rozpoczęła się na ziemiach polskich ogólnokrajowa konsolidacja ruchu spółdzielczego trzech zaborów. Najpierw, w lipcu 1919 roku, Warszawski Związek Stowarzyszeń Spożywczych zmienił nazwę na Związek Polskich Stowarzyszeń Spożywców i swoją działalnością objął cały kraj. Następnie, ważnym wydarzeniem dla całej spółdzielczości polskiej było uchwalenie przez Sejm RP w dniu 29 października 1920 r. ustawy o spółdzielniach, która weszła w życie z dniem 2 stycznia 1921 r.

Ustawa ta wprowadziła, między innymi, nowy organ władzy w spółdzielni – Radę Nadzorczą. Określiła również instytucję związków rewizyjnych oraz cele i zasady przeprowadzania rewizji w spółdzielniach, a przy Ministerstwie Skarbu ustanowiła Państwową Radę Spółdzielczą, której celem było współdziałanie z rządem w sprawach spółdzielczych. Ogólnokrajowa konsolidacja ruchu spółdzielczego nastąpiła na zjeździe połączeniowym, który odbył się w Warszawie 26 kwietnia 1925 r. Połączyły się wówczas dwa największe związki: Związek Polskich Stowarzyszeń Spożywców i Związek Robotniczych Stowarzyszeń Spółdzielczych oraz Zespół Spółdzielni Pracowników Państwowych, Społecznych i Komunalnych. Nowo utworzony wspólny związek przyjął nazwę: Związek Spółdzielni Spożywców Rzeczypospolitej Polskiej. Po roku do tego związku przystąpiła jeszcze Centrala Spożywczych Stowarzyszeń Spółdzielczych Robotników Chrześcijańskich.
Ostatecznie, w maju 1935 r., związek przyjął nazwę: "Społem" Związek Spółdzielni Spożywców Rzeczypospolitej Polskiej.