Zarząd stowarzyszenia co miesiąc sporządzał bilans brutto, a co pół roku inwentarz towarów z bardzo surową oceną ich wartości. Szczegółowa kontrola i ocena sprawozdań była prowadzona sumiennie przez pracujących bezpłatnie członków zarządu i komisji rewizyjnej (otrzymywali tylko skromne remuneracje z czystego zysku).

Chociaż zyski "Samopomocy" były niewielkie, bo ceny towarów kalkulowano możliwie nisko, to jednak Stowarzyszenie to wybudowało w Nowym Sączu własny dom, w którym, oprócz sklepów i czytelni dla członków, mieściły się: biuro związku zawodowego kolejarzy, duża sala koncertowa, sala bilardowa i restauracja. Dom "Samopomocy", oddany do użytku w 1908 r., stał się ogniskiem życia społecznego i towarzyskiego nowosądeckich robotników kolejowych. Sukces kolejarskiej "Samopomocy" z Nowego Sącza pobudził ruch założycielski stowarzyszeń spożywczych i w latach 1907—1912 powstało w Galicji ponad 40 stowarzyszeń.

Ożywienie i scentralizowanie ruchu

Do ożywienia ruchu stowarzyszeniowego w Galicji w dużym stopniu przyczyniła się działalność propagatorska Edwarda Milewskiego, czołowego działacza, ideowego przywódcy i organizatora ruchu spółdzielczego oraz autora książki "Sklepy społeczne". Z jego inicjatywy powstało we Lwowie Powszechne Stowarzyszenie Spożywcze, które w krótkim czasie pozyskało ponad 600 członków. Komisja agitacyjna tego stowarzyszenia urządzała wiece, w których bardzo licznie uczestniczyły kobiety, zaniepokojone wzrastającą drożyzną.

Z końcem 1913 roku istniało w Galicji 69 stowarzyszeń spożywczych, posiadających perspektywy rozwoju. Wśród nich największą liczbę, bo aż 45, stanowiły stowarzyszenia robotnicze, w tym – 18 stowarzyszeń kolejarzy. Robotnicy w Galicji powoli nabierali przekonania, że kooperacja jest najskuteczniejszą bronią w walce z drożyzną.

Równocześnie ze wzrostem liczby stowarzyszeń spożywczych pojawiły się dążenia do scentralizowania ruchu. Znalazły one wyraz w zjeździe delegatów stowarzyszeń robotniczych, który odbył się 25 marca 1911 r. we Lwowie. Udział w zjeździe wzięli również przedstawiciele Związku Stowarzyszeń Zarobkowych i Gospodarczych. Po omówieniu niedomagań ruchu stowarzyszeniowego w Galicji, uchwalono, aby wszystkie robotnicze stowarzyszenia spożywcze przystąpiły do Związku Stowarzyszeń Zarobkowych i Gospodarczych i utworzyły w jego łonie własną organizację autonomiczną Zjednoczenie Stowarzyszeń Spożywczych i Wytwórczo–Spożywczych.